جامع عباسی

این اثر به عنوان نخستین رساله عملیه به زبان فارسی در فقه شیعه شناخته می‌شود که به صورت غیر استدلالی و برای استفاده عموم مردم نگارش یافت.هدف نگارش: شاه عباس صفوی از شیخ بهایی خواست کتابی بنویسد تا عموم مردم به‌راحتی به احکام شرعی مورد نیاز خود دسترسی داشته باشند.
ساختار کتاب: طبق طرح اولیه قرار بود کتاب در ۲۰ باب (از طهارت تا دیات) تدوین شود.
تکمیل کتاب: شیخ بهایی پس از نگارش ۵ باب نخست (طهارت، نماز، زکات، خمس، روزه و حج) در سال ۱۰۳۱ قمری درگذشت. مابقی ابواب بعدها توسط شاگردش، نظام‌الدین محمد ساوجی، تکمیل شد.